8. Stage op het vliegveld

Wat vooraf ging

Gehaast pakt Eefje haar fiets uit de schuur. Het is al laat en ze moet een heel eind fietsen naar haar stageplaats. Een jaar lang is ze op en neer gereden, elke dag meer dan 20 kilometer, voor haar stage op een militair vliegveld. De eerste kennismaking met de mannenwereld. Het is haar meegevallen.

‘Wil je voor de laatste keer een kopje thee?’ De keetjuffrouw komt het kantoortje binnen dat ze deelt met één van de directieleden bij de aanleg van nieuwe start- en landingsbanen. Het afgelopen jaar heeft ze mee toezicht gehouden op de werkzaamheden van de aannemer, maar af en toe mocht ze ook met de aannemer mee om het werk van die kant te bekijken.  De bouwkeet staat naast de startbaan, waar de straaljagers met veel herrie af en aan vliegen.

‘Het was een leuke tijd,’ zegt Eefje. ‘Ik ga jullie wel missen.’
‘Wij jou ook. Straks ben ik weer de enige vrouw hier.’
Eefje denkt terug aan wat ze allemaal heeft beleefd. Het afgelopen jaar is intensief geweest. Normaal gesproken moet op twee plekken stage worden gelopen, maar het werk was zo veelzijdig dat Eefje een heel jaar mocht blijven. Alle facetten van de weg- en waterbouw kwamen langs, van de aanleg van wegen, straatwerk, rioleringen tot asfalt en zelfs bouwkunde.


Opgeblazen plotter

Ze heeft op de tekenkamer gewerkt. De machine die de tekeningen plot opgeblazen door te veel opdrachten tegelijk te verstrekken, waarna de aanliggende kamers moesten worden ontruimd door de ammoniaklucht. 
Kilometers afgelegd op de landingsbanen van het vliegveld om de scheurvorming op te meten en in kaart te brengen.
Geoefend met rijden op de zandpaden van het vliegveld, wat geen doorslaand succes was. Dat gold ook voor het brommer rijden. Ze bleef die gashendel maar de verkeerde kant opdraaien, waardoor ze veel harder ging in plaats van zachter. Geef haar maar haar fiets. Die kent ze en die brengt haar overal waar ze wil zijn.

Hoofdpijn

Vaak had ze hoofdpijn. Daar liet ze zich niet door kennen. Gewoon doorgaan. Soms een pilletje als het te erg werd. Niet zeuren maar doorgaan. Dat heeft ze geleerd. En dat zal ze doen. Ook straks, in het examenjaar. Daar ziet ze best tegenop. Ze heeft het zwaarste pakket gekozen als voorbereiding op de HTS. Een andere klas, straks een nieuwe school in een andere stad. Reizen dus … maar eerst dat diploma nog ‘even’ halen.

Ik ben Esther van der Ham. Vanaf mijn 25e heb ik regelmatig een depressie en op mijn 45e kreeg ik de diagnose autisme. Vaak vragen mensen aan mij hoe ik tot het schrijven en uitgeven ben gekomen en hoe ik het allemaal doe. In deze blogberichten lees je mijn verhaal over omgaan met depressie en autisme. Wil je dat ik ook voor jouw organisatie daarover kom vertellen of voor jouw organisatie een boek schrijf over het doorbreken van taboes?

Lees dan hier verder.

Eén gedachte over “8. Stage op het vliegveld”

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.