Lezing op maat om taboes te doorbreken

Esther: maak taboes bespreekbaar en invoelbaar

Ik ervaar veel onbegrip over psychische ziektebeelden zoals autisme of depressie. Een gebroken been is duidelijk: je kunt niet hard lopen, hebt pijn en daar durven mensen het gesprek nog wel over aan te gaan. Als ik zelf vertel dat ik naar therapie ga, ontstaat negen van de tien keer een geschokte stilte. Of ze zeggen: ‘Jeetje, dat jij dat durft te zeggen, Esther.’ Soms gevolgd door: ‘Weet je, Esther, ik ben ook ooit in therapie geweest. Dat wist niemand …. Ik heb daar nooit over durven praten.’ 
Als ik doorvroeg: ‘Hielp het jou om erover te zwijgen?’ dan werd dat ontkend. ‘Het was zeker fijn geweest als ik erover had kunnen praten met mijn omgeving… maar ik durfde het niet. Ik was bang dat ik dan als mislukkeling zou worden gezien of dat ik ontslagen zou worden …’ 

Dit heb ik vaak gehoord en gelezen. ik vind dat heel erg, omdat ik denk dat ieder mens van waarde is, hoe hij of zij ook is. 

Vaak hebben mensen vooroordelen over cliënten met psychische aandoeningen zoals depressie of autisme. Gevleugelde uitspraken die ik vaak gehoord heb, zijn: ‘Joh, het zijn allemaal aanstellers!’ of ‘Ach, we hebben allemaal wel wat.’

Heel eerlijk, als ik deze opmerkingen hoorde, kroop ik in mijn schulp.
Terwijl dat het slechtste was, wat ik kon doen. Want ik had het nodig om juist hulp in te schakelen. Dat besef kwam op 27 oktober 2017. Op die datum belde mijn huisarts na een periode van pappen en nathouden, op mijn verzoek de crisisdienst. Ik kon het niet meer alleen. Ik werd opgenomen en ging bijna een maand ‘intern’, zoals dat heet, in een open kliniek.

Weet je wat het mooie was van die opname? Ik voelde me opgelucht.
Het was een keerpunt in mijn leven.

Ik leer te accepteren hoe ik ben, mijn sterkte en zwakke punten.
Ik leer dat sommige dingen bij me horen, en dat ik mijn omgeving – mijn gezin, vrienden, mijn koor – daarover moest vertellen zodat ze ermee om kunnen gaan en mij beter begrijpen.
Ik leer dat dingen die voor veel mensen vanzelfsprekend zijn, dat voor mij niet zijn.
Ik kan hier nu natuurlijk over uitweiden, maar dat doe ik niet. Want ik begrijp: jouw tijd is kostbaar en de mijne ook. Ik doe dat liever later en op een andere manier.

Wat mij irriteert, is al dit onbegrip en het gedoe rond bijvoorbeeld dit taboe. Dat moet anders. Mijn jongste zoon – die ook een vorm van autisme heeft – vraagt mij wel eens: waarom ben ik de enige die zich moet aanpassen?
Daarin heeft hij een punt, vind ik. Ik denk dat de wereld er beter van wordt als we elkaar waarderen en accepteren zoals we zijn, met al onze goede maar ook de bijbehorende mogelijk minder fijne kenmerken.

Mijn missie is om minimaal 3 miljoen Nederlanders te inspireren met mijn verhaal, om meer begrip te creëren over autisme en depressie, of welke psychische aandoening dan ook. Ik help mensen met zo’n ‘zwakte’, om deze als kracht in te zetten. Net zoals ik dat zelf jarenlang (onbewust) gedaan heb, en nu bewust doe.

Mijn motto: iedereen moet kunnen zijn, hoe hij of zij is. Iedereen heeft sterkte kanten. Zet die in.

Wat ik nu vaak zie, is dat veel mensen met autisme in een uitkeringssituatie terecht komen, en dat deelname aan de maatschappij hen lastig wordt gemaakt of veel onbegrip oplevert.

Ik koos enkele jaren geleden voor het ondernemerschap; schrijven en mensen begeleiden bij het schrijven van een boek. Ik was er heel goed in. Ik kon me heel goed inleven in mijn medemens, ondanks het wijdverspreide vooroordeel dat autisten dit never nooit doen.

Ik koos hier bewust voor, omdat ik naast mijn werk aandacht voor mijn kinderen (met autisme) wilde hebben. Ik wil er voor hen zijn, en voor mezelf.

Ik koos ervoor dat mijn autisme of depressie niet het einde van de wereld hoeft te betekenen. Ik was en ben ervan overtuigd dat ik iets kan bijdragen en van betekenis ben.

Ik heb de afgelopen jaren (ongemerkt) van autisme en depressie mijn sterkte gemaakt. In mijn brainstormsessies met mijn klanten blijkt dat keer op keer. Ik ben heel creatief in oplossingen bedenken, heb een sterk inlevingsvermogen, en heb goed oog voor detail – ook wel handig als je een boek schrijft …

Hoe ik dat heb gedaan, kan je lezen in mijn eigen verhaal, dat ik via mijn blog stukje bij beetje deel. Via deze link krijg je om de paar dagen een nieuw stukje in Messenger. Dit is één manier om een taboe te doorbreken, zo zijn er nog veel meer.

Heb je in jouw werkomgeving te maken met taboes die je wilt doorbreken? Of jouw cliënten/medewerkers? Je omgeving? Werk jij in een (zorg)organisatie en merk je dat vooroordelen jouw organisatie tegenhouden?

Wil jij dat dit verandert?

Maak met mijn hulp het taboe bespreekbaar waarmee jouw cliënten te maken hebben. Zorg dat de lezer van het boek dat ik erover schrijf of toehoorder van een lezing die ik erover geef er begrip voor krijgt en dat vooroordelen verminderen.

Ik duik in het taboe dat je bespreekbaar wilt maken en laat dat zó in een boek of lezing terugkomen dat het zorgt voor meer kennis over het onderwerp, begrip ervoor en dat het vooroordelen wegneemt.

Wie ben ik?

Mijn naam is Esther van der Ham. Ik heb een technische opleiding gevolgd (civiele techniek en technische bedrijfskunde) aangevuld met allerlei (kinder)coach opleidingen en schrijfopleidingen. Ik heb jarenlang les gegeven bij verschillende hogeschoolopleidingen.
Op mijn 25e werd voor het eerst een depressie vastgesteld. Op mijn 45e kreeg ik de diagnose autisme. Mijn beide zoons hebben deze diagnose ook.
Ik heb veel ervaring met het schrijven voor kinderen en volwassenen. Door mijn achtergrond (technisch, onderwijs, coachingsopleiding, auteur, illustrator en uitgever) ben ik uitstekend in staat om de gewenste boodschap over te brengen. Hier lees je mijn verhaal.

Ik maakte al eerder boeken op maat, bijvoorbeeld deze.

Op verzoek van Oscar Bergamin maakte ik samen met Elsbeth de Jager de serie Jamil & Jamila om de kinderen in de vluchtelingenkampen te helpen met het verwerken van hun trauma’s.

Oscar zegt hierover: Ik dank Esther van der Ham voor de geweldige steun, haar moed en haar doorzettingsvermogen dit te realiseren! Het is vooral haar eerlijke en oprechte deelname het leed van de Syrische kinderen in Libanon te verminderen en tegen de radeloosheid aan te vechten! Respect Esther! Lees meer.

Hoe werkt een taboedoorbrekende lezing?

Stap 1. U vult het aanvraagformulier in dat onderaan deze website staat.

Stap 2. Er vindt een verkennend (skype/zoom) gesprek plaats waarbij  we kijken welk onderwerp moet worden besproken voor jouw bedrijf of organisatie. Vervolgens wordt de exacte opdracht vastgelegd. Wat wordt het doel van de lezing, wat moet er besproken worden, welke boodschap moet worden overgebracht, wat is daarvoor de beste manier, wie is de doelgroep. 

Stap 3 Ik maak een lezing op maat voor uw bedrijf op basis van het intakegesprek. 

Lezingen duren een uur, met aansluitend drie kwartier beantwoording van de vragen. De minimale kosten zijn 1.000 euro excl reiskosten en BTW.

Meer weten? Vul het onderstaande formulier in zodat we een belafspraak kunnen maken voor het intakegesprek.