1. Verdwalen in een boek

‘Leg dat boek nou eens weg. Je zit de hele dag maar te lezen, heb je niks anders te doen?’ De stem van Eefjes moeder dringt amper tot haar door. Haar boek is zo spannend dat ze wil doorlezen, totdat het uit is. De volgende ligt al klaar op de stapel die ze uit de bibliotheek heeft gehaald. Drie boeken per week mag ze lenen. Drie! Voor haar leestempo is dat veel te weinig. Ze zou er wel tien willen lenen als dat kon.
‘Eefje, kom, je moet de tafel dekken. Het eten is bijna klaar. Je vader komt zo thuis, dan moet het af zijn.’
Haar moeders stem klinkt ongeduldig. Ze staat met rode konen in een pan erwtensoep te roeren, die de hele vorige avond op het vuur had gestaan.
‘Ja, mama, ik doe het zo. Alleen deze bladzijde nog.’
‘Niks alleen nog deze bladzijde. Wat denk je wel. Het enige dat voor jou belangrijk is, is je boek. Verder kan de wereld om je heen vergaan, als jij je boek maar hebt.’ Haar moeder pakt het boek uit haar handen en legt het zo hoog op de kast dat ze er niet bij kan, ook al is ze groot voor haar dertien jaren.
Zuchtend staat Eefje op en pakt het tafelkleed. Haar moeder heeft gelijk. Ze heeft geen zin om werkjes te doen. Het liefst zit ze de hele dag te lezen. Al vanaf dat ze heel klein was, heeft ze het zo ervaren. Het is voor haar een vlucht naar een wereld waar alles goed is. Nou ja, natuurlijk is het niet altijd goed, maar op het einde zijn alle problemen meestal wel opgelost. De ridder krijgt de prinses en de boef komt in de gevangenis terecht. Het is helder en duidelijk. Die wereld snapt ze. Die wereld wel. De echte wereld is een stuk beangstigender. Ze snapt niks van de kinderen in de klas, die zich druk maken over welke kleur lippenstift ze opdoen of over de dansles van die week. Vanmiddag nog was het op school helemaal mis gegaan. Een paar meisjes uit de klas duwden haar in het fietsenhok tegen de wand aan omdat ze …
‘Eefje, sta je weer te dromen? Schiet op, ik hoor papa’s auto al op de oprit.’ Haar moeder snijdt de worst en laat de stukken met een plons in de soep vallen. Dan legt ze het mes neer en trekt Eefje tegen zich aan. ‘Ik snap dat je graag leest, maar vergeet je huiswerk en klusjes niet. Als die klaar zijn, is er tijd genoeg over voor je boeken.’
‘Ja mama,’ zegt ze braaf, maar met een rotgevoel in haar buik over haar klasgenoten. Door het boek was ze het even vergeten. Nu is het weer in alle heftigheid binnen gekomen. De pijn van de stalen balken in haar rug. Haar voet die blijft hangen achter een fietsstandaard. De woorden van haar klasgenoten: gekke griet, jij bent raar, doe eens normaal. Door de tranen in haar ogen kan ze de tafel bijna niet zien. Ze lieten haar pas los toen ze beloofde dat ze morgen … nee, daar wil ze niet aan denken. Dat is morgen. Nu is het vandaag. Maar de pijn in haar buik gaat die dag niet meer weg. Morgen …

(hoe het verder gaat)

 

Ik ben Esther van der Ham. Vanaf mijn 25e heb ik regelmatig een depressie en op mijn 45e kreeg ik de diagnose autisme. Vaak vragen mensen aan mij hoe ik tot het schrijven en uitgeven ben gekomen en hoe ik het allemaal doe. In deze blogberichten lees je mijn verhaal (op maat). Het is een verhaal, gebaseerd op gebeurtenissen die werkelijk zijn gebeurd, maar niet altijd exact hoe ik ze beschrijf. Natuurlijk ken ik van mijn eigen leven veel details, maar ook als ik voor jouw bedrijf een verhaal maak, probeer ik zo veel mogelijk zinvolle details te achterhalen. Want dat maakt jouw verhaal beter.
Esther van der Ham

PS: wil je ook een verhaal of boek op maat over jouw bedrijf of innovatieve proces? Lees dan hier verder.

 

Foto: Chantal Monsieurs Koremans

You may also like

>

Deze website gebruikt geanonimiseerde analytische cookies. Klik op de groene knop als ik ook informatie in jouw browser mag opslaan om je een aanbod op maat te kunnen doen. Hier staat de privacyverklaring.