6. Gravin Spook: een hoofdrol in de musical

Wat vooraf ging

‘Op welke school heb jij hiervoor gezeten?’ vraagt Lies. Ze zit met Eefje onderaan de trap voor de school. De betonnen treden voelen koud aan, maar het is wel wat rustiger dan de grote kantine. De laatste weken zijn ze hier steeds vaker te vinden in de gezamenlijke pauzes.
‘Eerst op de Havo, toen ben ik blijven zitten en naar de Mavo gegaan.’
‘Wat was het allerleukste op de Havo?’ vraagt Lies.
‘Het allerleukste was dat ik een hoofdrol had in een musical toen ik in de eerste zat.’
‘Een hoofdrol? Jij?’ Lies bekijkt de altijd verlegen Eefje van top tot teen. Ze kan er zich niks bij voorstellen. ‘Dat is toch ook met zingen, een musical?’
‘Ik speelde de rol van Gravin Spook. De moeder van Graaf Dracula.’
‘Je kijkt ineens een stuk blijer.’
‘Dat was fantastisch. Regelmatig repeteren met de eerste klassen, waardoor het een stuk gezelliger werd. Helaas was dat in de tweede helemaal weg, omdat iedereen naar andere klassen ging en alles werd gehusseld, maar het einde van de eerste was geweldig. Er was een prachtig decor en ik had een op maat gemaakte grijze jurk met spinnenwebben. Elke avond zat ik tijden in de make-up, want ik speelde een bejaarde. Het slaapliedje dat ik zong voor Graaf Dracula ken ik nog uit mijn hoofd. Ik voelde mij een ander mens.’

‘Dat kan je goed zien. Je ziet er heel anders uit als je erover vertelt.’
‘Drie avonden lang kroop ik in de huid van Gravin Spook. Eefje verdween, en de licht valse moeder van Graaf Dracula werd geboren. Ik speelde een rol. Dat kon ik goed en het beviel me wel. Weg dat verlegen meisje, welkom zelfverzekerde oma van de wereld.’

‘Heb je daar nog foto’s van? Ik ben wel benieuwd hoe je eruit zag.’
‘Ik was niet te herkennen. Ik had een grote grijze pruik op, waarvan ik blij was dat die weer af mocht, want het was nogal warm op het podium met al die lampen. Bloednerveus was ik, elke keer weer, maar uiteindelijk kwam het goed.’

’s Avonds, als Eefje thuis is, denkt ze terug aan dit gesprek. Die musical, het was zo gaaf. Het gevoel dat het gaf om even iemand anders te zijn, een andere wereld te betreden, heerlijk. Eigenlijk, denkt ze dan, doe ik dat nog steeds. Ik snap niks van de wereld, hoe iedereen met elkaar omgaat. Waarom er gepest wordt, uitgelachen, genegeerd. Waarom je niet mag zijn wie je bent. Ook nu speelt ze een rol: om niet op te vallen, niet uit de toon te vallen, geen aandacht te trekken. Wie kent de echte Eefje, de Eefje die diep van binnen zit? Als ze die Eefje laat zien, lachen ze haar uit, omdat ze over andere onderwerpen en thema’s wil praten dan haar leeftijdsgenoten. Nee, die Eefje is en blijft lekker diep weggestopt zitten. Wel zo veilig.

Hoe het verder gaat 

Ik ben Esther van der Ham. Vanaf mijn 25e heb ik regelmatig een depressie en op mijn 45e kreeg ik de diagnose autisme. Vaak vragen mensen aan mij hoe ik tot het schrijven en uitgeven ben gekomen en hoe ik het allemaal doe. In deze blogberichten lees je mijn verhaal (op maat). Het is een verhaal, gebaseerd op gebeurtenissen die werkelijk zijn gebeurd, maar niet altijd exact hoe ik ze beschrijf. Natuurlijk ken ik van mijn eigen leven veel details, maar ook als ik voor jouw bedrijf een verhaal maak, probeer ik zo veel mogelijk zinvolle details te achterhalen. Want dat maakt jouw verhaal beter.
Esther van der Ham

PS: wil je ook een verhaal of boek op maat over jouw bedrijf of innovatieve proces? Lees dan hier verder.

You may also like

Leave a comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.