Kleurplaat pasen eieren zoeken

Kleurplaat voor Pasen

Ook de Kukelkipjes vieren Pasen. Op deze kleurplaat zijn eieren verstopt. Kan jij ze allemaal vinden? En natuurlijk kan je de beer op je lijstje zetten :).

Hundertwasser

Deze kleurplaat is geïnspireerd door de kunstenaar en architect Hundertwasser. Deze Oostenrijker had een visie op het leven die mij erg aanspreekt. Hij vond de natuur erg belangrijk. Dat zie je ook terug in zijn ontwerpen van huizen en gebouwen. Veel kleur, weinig rechte lijnen, veel planten en bomen op de daken en balkons.

Pasen

Op deze kleurplaat is het Pasen. Ik heb hem met veel plezier gemaakt én zelf ingekleurd (met viltstiften dit keer).

Bijzondere boeken

Ondanks de rare tijden, worden er wel nog boeken besteld via de website van mijn uitgeverij. Daar ben ik blij om. Ik maak met hart en ziel fijne boeken, ook over ingewikkelde onderwerpen, en blijf dat ook in de toekomst graag doen. Dit zijn mijn allereerste boeken. Deze week ga ik mijn nieuwe kinderboek afmaken, De Kukelkipjes, geïnspireerd door onze haantjes Alice en Nya.

Vogel Vera in het wonderbos

Lekker bezig blijven

Ik heb genoeg inspiratie voor een hele berg kleurplaten en tekeningen. Die deel ik weer met jullie. Stuur je mij jouw ingekleurde tekening? Je kan allerlei materialen gebruiken: verf, stiften, potloden, krijt, stempels … Veel plezier!
Enne … #stayhome

Groetjes Esther

Kleurplaat pasen eieren zoeken

Kleurplaat Pasen

Wil je nog meer kleurplaten uitprinten die ik voor je heb gemaakt?
Hier is er één 

 

De Putter

Meer over de natuur: de putter

Ken je de putter al? Een vink-achtige die regelmatig in de Nederlandse tuinen en parken voorkomt.

De putter: inspiratie uit de natuur

De natuur is een voortdurende bron van inspiratie voor mij. Ik kan enorm genieten van een wandeling in het bos of op het strand. Ook in onze stadstuin valt veel te beleven. We hebben een kleine vijver waarin volop leven te vinden is en hebben een paradijs voor vogels en bijen.

Vandaag wil ik wat van mijn inspiratie met jullie delen, namelijk de Putter. Natuurlijk staat deze felgekleurde vogel op de mokken die ik maak, omdat ik er zelf altijd heel vrolijk van word als ik ze zie. Door dit natuurblad kan je het diertje wat beter leren kennen. De komende vogeltelling ga je deze vogel vast herkennen.

De Putter

Esther is auteur van vele boeken voor kinderen en volwassenen. Tevens is ze eigenaar van Droomvallei uitgeverij.

Kleurplaat: wie wil jij bedanken

Vandaag deel ik een kleurplaat met jullie, een bijzondere kleurplaat.

‘Mama, wat zit er in het evenwichtsorgaan?’
Nu de jongens (2005 en 2006) niet meer naar school mogen door het Corona-virus, beantwoord ik aan de lopende band de meest intrigerende vragen, zoals bovenstaande (vloeistof). Ik put de informatie op uit de diepten van mijn geheugen en waar ik het niet weet, verwijs ik naar mijn grote vriend Ecosia (zoek en plant bomen).

We delen de eettafel, laptops, de hanen (foto onder door oudste zoon) en de internetverbinding. We houden afstand tot de buitenwereld zolang het nodig is.

 

Ondertussen zijn er veel mensen die zich inzetten voor de getroffen medemens in ziekenhuizen en waar dan ook. Ik zwaai elke dag naar de postbode, die het fijn vindt dat ik dat vanachter glas doe. We stuurden een email aan de straat om te checken of iedereen in orde is cq hulp nodig heeft (op dit moment nog niet). We bellen elke dag met mijn schoonmoeder, waar we niet bij op bezoek kunnen.

We passen ons aan, lezen de nieuwsberichten, denken er het onze van en volgen de geboden en verboden. We maken er het beste van, dankbaar voor de supermarkten die openblijven en de vuilnis die wordt opgehaald en alle mensen die door blijven werken. Ook wij werken gewoon door, vanuit huis. Voor de uitgeverij gaat dat prima, sterker nog, ik deed het al jaren ;). Bestellingen worden gewoon verstuurd en het opmaken van boeken gaat door. Het enige dat voorlopig komt te vervallen, is een boekpresentatie of afspraak.

Wie wil jij bedanken?

 

Wie wil jij bedanken? Dat kan je doen door bijgaande kleurplaat uit te printen, in te kleuren, in mooie letters toe te voegen voor wie het is en op te sturen. Denk ook aan mensen die nu het huis niet uit kunnen of mogen zoals opa’s en oma’s. Zorg wel dat het papier virusvrij blijft.

 

Veel groeten uit Breda van Esther

Esther is auteur, uitgever en illustrator. Zij maakte vele boeken voor kinderen en volwassenen.

 

Kleurplaat voor oma of opa

waarom schrijf jij?

Bijna 10 jaar schrijver: waarom ik ben gaan schrijven

Mijn eerste boek kwam in 2011 uit, nu al weer bijna 10 jaar geleden. Ongelooflijk dat het al weer zo lang is, de tijd is voorbij gevlogen. Er is veel gebeurd in de tussentijd, zowel met mijzelf als op schrijfgebied. Ik begon met een kinderboek op aanraden van mijn zus. Ik gaf een workshop voor ouders en kinderen. Er wilden mensen komen maar ze vonden het te ver rijden.

‘Waarom maak je er geen boek van?’ zei mijn zus.

Daar had ik niet aan gedacht, alhoewel ik al heel lang verhalen vertelde en verzon. Al toen mijn broer en zussen klein waren, verzon ik regelmatig een verhaal voor ze. Het kan raar lopen in het leven. Wat nou als mijn zus dat niet had gezegd? Had ik er dan ooit aan gedacht om een boek te gaan schrijven? Geen idee! Inmiddels heb ik een uitgeverij met vele auteurs en prachtige boeken.

Boeken voor kinderen en volwassenen

Inmiddels heb ik zoveel boeken geschreven (en geïllustreerd!) dat ik de tel kwijt ben. Het zijn er wel zo rond de dertig in totaal, schat ik. Ik ben bezig aan mijn vijfde roman, Carrousel. Die vordert langzaam, te langzaam naar mijn zin. Hoezo ongeduldig? Van te voren bij het boekidee (dat al december 2018 ontstond) kan ik me niet voorstellen dat het ooit afkomt. Een roman telt zo’n 70.000 woorden, wat een enorme hoeveelheid is. Voor mij werkt het om het in behapbare stukken te hakken, zoals 40 hoofdstukken van ruim 1500 woorden, als die af zijn, ben ik al een heel eind. Ik heb al in juni 2019 een globale indeling gemaakt van mijn boek, wat ik nu nog regelmatig bijstel of aanpas.

Deel vijf in de C-serie: Carrousel

Deel vijf van de C-serie gaat natuurlijk weer over één van de familieleden van Marjolein en Emma, die je in de eerste twee boeken van de C-serie kon leren kennen. Het vijfde deel gaat over Sven, de zoon van Emma. Hij is kort geleden gescheiden van Melissa. Van haar mag hij hun tweeling van vijftien niet meer zien. Dat heeft verstrekkende consequenties, dat kan je je voorstellen. Dit boek is vanuit twee perspectieven geschreven, dat van Sven en dat van Melissa, omdat ik denk dat beide kanten van het verhaal zinvol zijn. Zoals ik eerder schreef: dit thema komt uit mijn directe omgeving. Het is een pittig onderwerp. Dat is één van de redenen waarom ik ben gaan schrijven: om lastige onderwerpen bespreekbaar te maken. Dat is mijn schrijfdoel; dat mensen meer begrip krijgen voor elkaar en elkaar beter begrijpen.

Waarom ben jij gaan schrijven? Of, als je niet schrijft, wat lees je graag?

Fijne dag, Esther

waarom schrijf jij?

 

Lees ook: vijf tips om meer schrijfinspiratie te krijgen

Van ‘dat kan jij niet want’ … tot vechtlust

Heel vaak in mijn leven heb ik deze zin gehoord, gevolgd door de reden waarom ik iets niet zou kunnen. Ik heb het zo vaak gehoord, dat ik het bijna zou geloven. Bijna. Want het maakt ook iets in mij los. Vechtlust. Een voorbeeld.

Ik had (in 1996) de HTS civiele techniek afgerond en solliciteerde voor een baan die mij leuk leek. Ik mocht op gesprek komen en dat verliep erg prettig. Toch werd ik dezelfde avond gebeld: we denken dat u op zich heel geschikt zou zijn voor de baan, maar we nemen u niet aan omdat u een vrouw bent.

Echt waar. Ik kon mijn oren niet geloven. Ik heb opgebeld om te vertellen dat ik dit geen reden vond om me af te wijzen en dat ik bezwaar maakte tegen deze gang van zaken. En dat als hij me wel aan wilde nemen als ik een man was, hij dat wat mij betreft ook moest doen als ik een vrouw was. Hij gaf me gelijk en nodigde me uit om te komen werken bij zijn bedrijf. Dat heb ik overigens afgewezen omdat ik al een andere aanbieding had aangenomen.

Ik kan niet tegen onrecht. En iemand beoordelen of veroordelen op één kenmerk, zoals vrouw zijn, of autistisch, blond haar hebben of donkere krullen voelt voor mij als zeer onrechtvaardig.

Natuurlijk, dat was toen. Nu zou dat niet meer gebeuren. Toch? Ik hoorde van iemand die niet mocht solliciteren voor een bepaalde baan, omdat voor die baan een assessment nodig was die mensen met autisme niet konden halen. Hij had het assessment gehaald. Desondanks werd hij in eerste instantie afgewezen: hij heeft de diagnose autisme DUS hij kan dat niet.

Ik ben er het wandelende voorbeeld van dat een dergelijke conclusie niet klopt is. Ik doe heel veel dingen die je van iemand met autisme misschien niet zou verwachten, zoals het goed inschatten van emoties en daarop reflecteren en het overbrengen van een verhaal. Natuurlijk kan ik ook dingen niet, maar zeg nou zelf: kan jij alles? Kan jij in elke baan die je wilt slagen? Nee? Ik vind dat vrij logisch. 

Kijk verder dan het autisme. Kijk wat iemands sterke kanten zijn en zet die persoon daarop in. Laat de vooroordelen los en je zou verrast kunnen zijn van de positieve effecten. Ga het gesprek aan. Dat helpt. Of vraag je mij om het te vertellen.

Vandaag bestaat mijn uitgeverij zeven jaar. Droomvallei uitgeverij, waarbij ik fijne boeken uitgeef die ook over ingewikkelde onderwerpen kunnen gaan. Vaak maken deze boeken taboes bespreekbaar. Ook persoonlijk ga ik me daarvoor inzetten. Omdat het belangrijk is dat de vooroordelen rondom bijvoorbeeld depressie en autisme worden weggenomen. Ik kom daar graag over vertellen in jouw bedrijf. Ik weet zeker dat het inspireert en motiveert. En vooroordelen wegneemt. Want dat is nodig, voor iedereen.

De kosten van een depressie

Het praten over een depressie is en blijft lastig. Het niet kunnen, durven of mogen uiten zorgt m.i. voor ‘maatschappelijke zwijgkosten’: extra zorgkosten die optreden doordat praten over een psychische aandoening taboe is en er (te) laat wordt ingegrepen. Wat zijn de kosten voor de maatschappij als mensen met een depressie of autisme niet of nauwelijks deel kunnen nemen aan die maatschappij? Als ze te maken krijgen met een vooroordeel of stigma, in een hoek worden gezeten zich nog slechter voelen? Als ze zich niet erkend en buitengesloten voelen?

In november 2017 ben ik opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis in verband met een ernstige depressie. Ik wilde voor het leven kiezen, maar wist niet hoe. De wereld was beter af zonder mij, was mijn stellige overtuiging. Een klein vonkje in mij sputterde tegen en zorgde ervoor dat ik er contact werd opgenomen met de crisisdienst. Een opname van bijna drie weken volgde. Ik durfde de post van de ziektekostenverzekering een tijdje niet open te maken. Ik was heel blij met de hulp die ik kreeg, maar voelde me zwaar schuldig over de hoge kosten daarvan.

Op de site van het ministerie van volksgezondheid staat een lijst met zorgkosten. De behandeling van een depressie staat op nummer negen in 2011. Psychische stoornissen vormden in 2011 met 19,6 miljard euro (21,9% van de totale kosten) de duurste diagnosegroep (ICD-9-hoofdgroep). In 2016 zijn die kosten nog meer toegenomen.

In 1997 werd bij mij voor het eerst een depressie vastgesteld. Ik was onder behandeling bij het toenmalige RIAGG en kreeg medicijnen voorgeschreven. Ik was er redelijk open over en kreeg veel adviezen. Zoals:
Niet over praten, dan kom je zwak over. Mensen gaan je daarop afrekenen.
Het valt wel mee, stel je niet zo aan.
We hebben allemaal wel eens wat.
Je vlakt af door de medicijnen, dus je kan er beter zo snel mogelijk mee stoppen.

Voor de buitenwereld was ik meestal blij en vrolijk, want dat werd van me verwacht. Van binnen stierf ik langzaam af.

Uiteraard zijn deze adviezen met de beste bedoelingen uitgesproken. Inderdaad, ‘men’ zal wel gelijk hebben, dacht ik. Schouders eronder en aanpakken die hap. Zo snel mogelijk van de medicijnen af, niet klagen en doorgaan. Dat deed ik. Meer dan twintig jaar. Totdat ik echt niet meer kon en een opname nodig was.

Soms denk ik wel eens: wat als. Had ik de escalatie van een jaar geleden kunnen voorkomen? En hoe dan? Wat had mij kunnen helpen? De jaren tussen de eerste diagnose en crisisopname zijn een voortdurende zoektocht geweest om het leven te kunnen begrijpen. Ik heb alles geprobeerd om van de depressie af te komen: therapie, dieet, bewegen … noem het maar op en ik heb het gedaan. Ik sprak erover met mijn omgeving, als ik dat kon, en minimaal. Want het was een lastig onderwerp. En dat is het nog. Een taboe.

Het verleden is niet meer aan te passen. De toekomst wel. Een depressie hebben valt niet ‘wel mee’.  Het is heftig en ingrijpend. Het houdt je dag en nacht in de greep en er is bijna niet aan te ontsnappen. Hoe fijn zou het zijn als mensen wat beter kunnen begrijpen wat er in iemand met een depressie omgaat? In 2016 waren er 1 miljoen mensen met een depressie. Ja, zo veel. Daarom wordt het tijd om het taboe te doorbreken en te praten over wat het betekent om depressief te zijn. Omdat meer begrip voor elkaar de wereld mooier en beter maakt. Depressie is een ziekte die te behandelen is, maar niet als er niet over gesproken mag worden of als vooroordelen de toon van het gesprek blijven bepalen. Daar ga ik me voor inzetten als spreker en auteur. Voor een mooiere wereld voor mezelf en al die andere mensen die het nodig hebben.

En als bijkomend voordeel kunnen de zorgkosten zomaar af gaan nemen als mensen die een depressie hebben zich eerder durven te uiten en goed laten behandelen. Daar wordt iedereen beter van. Met mijn uitgeverij zet ik me al langer in om ingewikkelde onderwerpen bespreekbaar te maken. Persoonlijk ga ik daar mee door. 

Foto: Chantal Monsieurs Koremans

Prikkelverwerking bij autisme

In juli 2018 kreeg ik, op 45 jarige leeftijd, de diagnose autisme. Voor mensen met autisme blijkt de prikkerverwerking anders te gaan dan bij ‘normale’ mensen. Elke week ga ik naar een cursus bij de GGZ om te onderzoeken wat het autistisch zijn voor mij betekent en hoe ik daar het beste mee om kan gaan. Autisme wordt gezien als een informatieverwerkingsstoornis. De diagnose wordt overigens pas gegeven als dit ernstige gevolgen heeft voor het functioneren, zoals dat bij mij medeoorzaak is (was) van een ernstige depressie.

Zelf ervaar ik het autistisch zijn niet als een diskwalificatie. Het is nou eenmaal zo, er is niets aan te doen. Aan mij de taak om er zo goed mogelijk mee om te gaan. Het heeft voor- en nadelen. Ja, het heeft zeker ook voordelen! Mensen met autisme hebben veel oog voor detail en zijn vaak eerlijk. En zo zijn er nog veel meer voordelen op te noemen.

Bij mensen met autisme is de informatieverwerking gericht op details. Uit de verschillende details wordt de conclusie over een bepaalde situatie getrokken. Hoofd- en bijzaken worden niet onderscheiden. 
Dit zorgt voor minder overzicht.

Vaak zijn de zintuigen van mensen met autisme over- of ondergevoelig. Mensen met autisme kunnen veel last hebben van geluiden, licht, zien, maar ook drukte geuren en smaken. Bij onze cursus zitten we vaak met het licht uit omdat er cursisten bij zijn die veel last hebben van de felle TL balken. 

Hoeveel last iemand met autisme heeft van deze prikkelverwerking, hangt af van opvoeding, intelligentie, persoonlijkheid en compensatiemogelijkheden en omgevingsfactoren.

Mensen met autisme hebben geen filter. Alles wat in de omgeving gebeurt is voor hen even belangrijk en komt even heftig binnen. Dat kan ervoor zorgen dat hun hoofd vol zit. Dit kan ervoor zorgen dat ‘de stoppen doorslaan’. Er komen te veel prikkels binnen die niet verwerkt kunnen worden.

Slaap is een belangrijk mechanisme om het hoofd leeg te krijgen, maar bij mensen met autisme wordt het hoofd nooit helemaal leeg. Dat was voor mij een eyeopener. Ik had me dat nooit gerealiseerd, maar wel opgemerkt.

Autisme en hooggevoeligheid

Vaak krijg ik te horen dat mensen zich erg herkennen in hoe ik tegen de wereld aankijk, maar dat zij hooggevoelig zijn. Of het dat niet kan zijn. Er zijn inderdaad veel overeenkomsten, bijvoorbeeld ten aanzien van het ervaren van prikkels en de prikkelverwerking. Er zijn echter ook belangrijke verschillen.

In het artikel wordt er uitgebreider op ingegaan, maar ik pik er twee uit.

HSP mensen zijn heel gevoelig voor andermans emoties. Mensen met autisme missen dat en weten dat ze het missen. Ze zijn dus veel bezig met het beredeneren wat ze zien of horen, wat veel energie kost.

HSP-ers zuigen alles wat ze zien en meemaken als een spons op, met als gevolg een vol hoofd. Mensen met autisme hebben geen filter, waardoor alles in een grote bak terecht komt. Gevolg: een vol hoofd.


De rol van dieren bij autisme

Dieren zijn altijd heel belangrijk geweest voor me. Vroeger thuis hadden we kippen en geiten, waar ik vaak voor zorgde. Een van de geiten overleed toen ik dertien was. Ik heb een dag gehuild. 
Na de diagnose autisme werd er veel duidelijk. Veel mensen met deze diagnose hebben en speciale band met dieren. Ik zie het ook bij mijn kinderen en aan de vrouwen in mijn therapiegroep. 

Mijn man introduceerde katten in ons huishouden. Zijn kater adoreerde me (als een van de weinige mensen) en was niet bij me weg te slaan. De katten zijn gebleven, na zijn kater wonen Bas en Roosje al tijden bij ons.

Ik krijg ook wel eens dieren voor mijn verjaardag. Toen ik 40 werd, kreeg ik twee albino cavia’s, Jut en Jul. Ze kwamen uit een asiel en zijn meer dan vijf jaar bij ons geweest. Groot verdriet toen ze overleden, eerst Jut, daarna Jul. 

Voor mijn 46e verjaardag (september 2018) kreeg ik drie kuikens. Hoogst waarschijnlijk hennen, zei de fokker, zo niet dan mag je ze ruilen. Het zijn dus drie hanen. Ruilen lijkt ons heel lastig, aangezien we al erg aan ze gehecht zijn. Zolang ze geen ruzie maken samen, mogen ze blijven.

onze dieren: de kipjes Lauren, Nya en Alice
Onze kuikens net nadat ik ze gekregen heb

Ze zitten vaak bij me als ik aan het werk ben. Op de rugleuning van mijn stoel houden ze het uren vol. Af en toe springen ze op mijn schouder, plukken aan mijn haar of pikken zachtjes fluitend aan mijn oor. Ze kukelen als ze de wekker horen, als het licht in huis aan gaat of als ze ons te lang niet zien. 

Het is een zoektocht, als je je heel slecht voelt, naar de dingen die er nog toe doen. Het zal lang niet altijd of iedereen lukken om die nog te vinden, afhankelijk van de mate van depressiviteit. Dieren helpen mij. Ik blijf me verantwoordelijk voelen, omdat zij van mij afhankelijk zijn. Voor mezelf zorgen kan lastig zijn, voor anderen zorgen een stuk makkelijker. 

Zelfs mijn kinderen lachen om me als ze me zien met de kipjes. Dat maakt me niks uit. Het helpt mij. Basta.

Pillen ivm depressie

Mijn opname in het psychiatrisch ziekenhuis, een jaar geleden, was voor iedereen een grote verrassing. Ook voor mezelf. Natuurlijk wist ik dat het niet goed met me ging. Ik slikte al een tijdje pillen, antidepressiva. Ik praatte erover, maar niet heel uitgebreid.

Niet aanstellen, zei ik tegen mezelf. Ieder leven kent ups en downs. Iedereen heeft het wel eens moeilijk. Schouders eronder en gaan. Val mensen niet lastig met jouw problemen, ze hebben het druk genoeg. Je bent een sterke vrouw, dat kan jij. En inderdaad. Ik kon het heel lang. Totdat het bijna te laat was.

Ook voor mijn zoons, toen 11 en 12, schudde de wereld op hun grondvesten. Mama een tijd weg. Vreselijk. Hoe leg je het aan hen uit? We praatten er zo goed mogelijk over. Ik vond het belangrijk dat ze wisten dat het niet aan hen lag, in tegendeel zelfs. We legden de situatie uit op school, zodat ze daar ook wisten dat de jongens met een lastige thuissituatie te maken hadden. En we wandelden …

opname in een psychiatrisch ziekenhuis

Van Facebook, 2 november 2017

Ik heb door al dat gedoe iets nodig om tot rust te komen, zegt jongste.
Dat begrijp ik, antwoord ik. Het is ook heel wat. Zullen we samen wandelen?
Nee, zegt hij, dat helpt niet. ik heb pillen nodig.
Wat voor pillen dan, vraag ik.
Hij wist het niet.
Afijn, we zijn gaan wandelen. Naar de apotheek. En samen zijn we gekomen tot de juiste pil en recept: 2 maal daags één. Na het ontbijt en na het avondeten.
En we namen ook een doosje voor zijn broer mee.

psychiatrisch ziekenhuis
De huiskamer van de kliniek

Van Facebook
Intakegesprek gehad in de kliniek. Vanaf maandag is zo ver … dan start de behandeling. Het mag niet slechter met me gaan dan het nu gaat. Straks … Medicijnen aanpassen. Therapie. Intern. Gemiddelde opnametijd is twee weken. Daarna dagbehandeling. Yes. Dit wordt “mijn” huiskamer.

Depressie: wel of niet over praten?

In een eerder blog schreef ik dat ik altijd open ben geweest over mijn depressie. Natuurlijk waren het voor mij heftige en intensieve periodes waarin ik het leven niet meer zag zitten. Ik was ervan overtuigd dat de wereld beter af was zonder mij. Ik was lang niet altijd vrolijk en had regelmatig een kort lontje, al bleef ook mijn humor aanwezig. Om te overleven, verlegde ik mijn aandacht naar de mooie dingen van het leven. Ik probeerde daarop te focussen, die uit te vergroten. Samen met de medicijnen en de therapie heeft me dat gebracht waar ik nu sta: moeder van twee kinderen, auteur, eigenaar van een succesvolle uitgeverij. Ik heb mijn ‘zwakte’ omgezet in een kracht.

Ik stelde een vraag op LinkedIn: Heb jij een depressie? Stttt. Niet over praten. Of juist wel?  Daarop kreeg ik behoorlijk wat reacties.
Je moet het wel kunnen, was er een. Dat klopt. Niet iedereen kan erover praten. Het hoeft ook niet altijd. Je maakt een afweging of het voor jou zinvol is om erover te praten. Ik hoop dat wie er over wil praten, een luisterend en begripvol oor treft. Want dat kan je in een depressiesituatie goed gebruiken.

Soms willen mensen er niks mee, kunnen er niks mee of voelen zich onhandig, schreef iemand anders. Herkenbaar. Natuurlijk praten we liever over de fijne dingen van het leven. De (klein)kinderen, de vakantie, het lekkere zomerweer. Helaas is het leven niet alleen maar leuk en hebben veel mensen het moeilijk. Door een depressie of door een ander onderwerp. Het hoort erbij. Als ook deze dingen deel uit mogen maken van het leven en er naar de verhalen geluisterd wordt, kan er begrip ontstaan en wordt het leed mogelijk wat verlicht.

Wat bereik je met het delen van jouw ervaringen over depressie? Leidt het tot meer of minder begrip? vroeg iemand. In het geval van onbegrip maakt het de situatie alleen maar erger voor de toch al depressieve persoon. Het blijft zo lastig om je in te leven in de situatie van iemand anders. Vaak hoor ik zelf ook: ach, even je schouders eronder en het is over. Of: ga even lekker in het bos wandelen, dat helpt bij mij ook altijd enz. Het is goed bedoeld, maar geen oplossing. Dat is ook niet nodig. Luisteren kan voldoende zijn. Het verhaal kwijt kunnen.

Al jarenlang zet ik mij met mijn uitgeverij in om moeilijk bespreekbare thema’s zoals depressie of verslaving aan de orde te laten komen. Ik geef fijne boeken uit, die ook over ingewikkelde onderwerpen mogen gaan. Ik ga mij daar nu ook heel nadrukkelijk persoonlijk op richten. In een goed gesprek met Linda Graanoogst werd me duidelijk dat het belangrijk is. Voor mij persoonlijk en voor mijn omgeving. Omdat ik denk dat de wereld er beter van wordt als we begrip hebben voor elkaars ‘zwakkere’ punten, die ineens ook heel veel positiefs in zich kunnen hebben. Omdat iedereen er mag zijn. Hoe dan ook.

Toch?
Wordt vervolgd!

Deze website gebruikt geanonimiseerde analytische cookies. Klik op de groene knop als ik ook informatie in jouw browser mag opslaan om je een aanbod op maat te kunnen doen. Hier staat de privacyverklaring.