Kerstkleurplaat

Beste allemaal,

Het voor mij veelbewogen jaar 2017 is bijna ten einde. Begin dit jaar vertelde ik bij omroep Brabant over mijn depressie. Ik schreef er een boek over: Contact, dat verscheen op mijn 45e verjaardag.  Dit boek werd enthousiast ontvangen, met vier en vijf sterren op Hebban. Dat maakt me blij. Een depressie is een raar iets, in ieder geval bij mij. Veel mensen blijven dan met een deken over zich heen in bed liggen. Ik niet. Ik blijf uiterlijk vrolijk, vol gas vooruit gaan, misschien nog wel harder dan eerder. Alles, om maar niet te hoeven denken en voelen.

Eind oktober 2017, na de reis naar de vluchtelingenkampen op Lesbos, was het op. Ik wist echt niet meer hoe het verder moest. Een opname in een psychiatrisch ziekenhuis van bijna drie weken volgde. Ik heb er geen geheim van gemaakt. Ik vind dat dat ook niet hoeft. Het zou het leven voor iedereen makkelijker maken als er openlijk over gesproken kan worden. Ik ben blij dat ik het heb gedaan. Ik heb heel veel reacties gekregen. Kaarten, appjes, lieve berichten. Zo fijn. Ik wens dat iedereen toe die zich in dezelfde omstandigheden bevind als ik.

Ik wil iedereen daarvoor vanuit het diepst van mijn hart bedanken. Het heeft me veel goed gedaan, en dat doet het nog. Ik ben er nog niet, maar ik ben er wel nog. Is het erg, dat dit gebeurde? Natuurlijk is het vervelend. Mijn leven ging vol op de rem. Erger nog, het ging in z’n achteruit. Mijn gezin, familie en vrienden zijn erg geschrokken. Het blijft een lastig iets om te begrijpen. Waarom wil je geen koffie met me drinken? Dat is toch juist gezellig? Helaas, allerlei dingen kunnen even niet. Dat komt wel weer. Andere dingen kunnen wel of weer. Schrijven, kleine beetjes tegelijk. Een kleurplaat, dagenlang lijntjes zetten in plaats van alles in één keer af. Maar hij is af. Geduld is belangrijk.

Ik wens iedereen een mooi, goed en open 2018 toe. Als je je rot voelt: vraag hulp, er is vast iets mogelijk. Ik wens jullie een jaar  toe waarin we naar elkaar luisteren, er voor elkaar zijn, begrip hebben voor elkaar. Omdat de wereld een beetje mooier wordt. Wij kunnen dat. En voor wie wil: een Droomvallei kleurplaat.

Esther van der Ham
Uitgever bij Droomvallei Uitgeverij
auteur en illustrator

Droomvallei Kerstkleurplaat
Droomvallei Kerstkleurplaat

Kleurplaat Pepi

Weer eens een nieuwe kleurplaat!

Persia Rakers stuurde me een manuscript over de vlinder Pepi. Deze vlinder heeft lang in Iran gewoond en is inmiddels naar Nederland verhuisd. Ze liep tegen nogal wat cultuurverschillen aan. Ze vroeg of ik haar boek wil illustreren, met het verzoek dat lekker kleurrijk te doen. Aangezien ik dol ben op vlinders en op kleuren zei ik vrij snel ‘Ja’.  Ook haar verhaal stond me erg aan qua thema en inhoud.

Dit is Coco, een lieveheersbeestje, voor het huis van Pepi.
Deze twee gaan nog heel wat avonturen beleven, waar ik me erg op verheug!

Ik verdiepte me in Iran, een land waar ik nog nooit ben geweest. Wel natuurlijk in andere landen zoals Libanon en Turkije voor de activiteiten voor de vluchtelingenkinderen waar ik tussen de bedrijven door ook wat cultuur mee kon pakken. Ik heb ook veel aan Persia want ze stuurde me foto’s en beelden ter inspiratie. Samen komen we zo een heel eind. Aan mij de schone taak om de beelden die zij in haar hoofd heeft, te vertalen op papier. Spannend hoor!

Uiteraard heb
ik haar zelf van kleur voorzien, maar wie wil mag dat uiteraard ook doen! Het is ook leuk om de achtergrond nog verder aan te vullen. Ik gebruik ecoline en stiften voor het inkleuren. Het is lekker weer dus ik ga in de tuin zitten, waar ik me laat inspireren door de natuur en dieren om me heen.

Veel plezier met deze kleurplaat! Vind je deze kleurplaat mooi? Deel hem dan op Google+, pinterest, Twitter of Facebook om er ook anderen blij mee te maken!

Tweede roman van Esther van der Ham – Contact!

In maart 2017 was ik druk bezig aan de psychologische roman  Contact!.  Het is het vervolg op mijn debuutroman Controle! De enthousiaste reacties daarover blijven binnenstromen, ook op Hebban. Ik vind dat een hele eer en absoluut niet vanzelfsprekend. Ook nu begeleidt schrijfcoach Yoeke Nagel het schrijfproces. Het verhaal speelt zich af in de gevangenis. Ik ben geen ervaringsdeskundige betreffende het gevangenisleven. Toch wilde ik er een realistisch beeld van neerzetten. Daarom heb ik veel vooronderzoek gedaan. Ik bezocht gevangenisfora en sites waar gevangenen of hun familie verhalen en vragen posten. Maar ook kreeg ik contact met een bewaarder van PI Almere die me een rondleiding gaf door de hele gevangenis. Ik stuurde de eerste 55 A4-tjes van mijn boek om te kijken of het klopt wat ik schrijf. Dit was de reactie:

Je boek zit goed in elkaar. TOP. Het geeft de sfeer volgens mij goed weer. Leest lekker weg net als je eerste boek. Word heel nieuwsgierig hoe het af gaat lopen. Zie ook dingen terug die je bij ons hebt opgepikt. Heel leuk om terug te lezen wat je ervan gemaakt hebt. Een inkijkje in de bajes en er komt een prachtig boek aan.

Ook dit boek heeft een autobiografisch tintje. Eerder schreef ik al dat ik een depressie heb. Er werd mij gevraagd of ik dat gegeven nog eens in een boek wilde verwerken zodat de lezer wat meer er over te weten kan komen. Dat heb ik gedaan. De hoofdpersoon in mijn boek heeft, net zoals heel veel gevangenen, een depressie, al ervaart zij het weer anders dan ik. Het is een pittige roman, net zoals Controle dat was. Desondanks geven de proeflezers aan dat ze als ze eenmaal begonnen zijn, het boek niet meer weg kunnen leggen. En dat geldt voor mij ook, alleen dan vanuit de schrijfkant.

Meer erover is hier te vinden> Contact! En ben je zelf bezig met een boek, al dan niet (auto)biografisch? Zorg dan ook dat jij goede research doet om te zorgen dat de details kloppen. Heb je al een idee hoe je dat aan zou willen of kunnen pakken? Ik ben benieuwd!

Interview bij Omroep Brabant

Op 15 januari 2017 was ik te gast bij Hilde de Bresser van Omroep Brabant in het programma “Lekker weekend”. Over de gladde en glibberige wegen reed ik vroeg op die zondagochtend naar de studio. Ik wist al welke vijf vragen ik zou gaan krijgen:
1.       Wat voor meisje/jongetje was je
2.       Wat zie je wanneer je aan je ouders denkt
3.       Waar word je blij van
4.       Waar in Brabant ben je graag (mag ook de eigen keukentafel zijn)
5.       Stel, je mag nog een leven leiden, hoe zou je willen dat dit eruit ziet.
Lastig! Want elk van deze vragen is op veel verschillende manieren te beantwoorden. Bij het antwoord op vraag drie heb ik aangegeven dat het voor mij heel belangrijk is te kijken naar waar ik blij van word, omdat ik depressief ben (geweest). Dat was blijkbaar voor velen een verrassend gegeven, bleek ook toen ik het vorige week in een bericht op Facebook zette. Ik schreef daar het volgende:

Twee weken geleden was ik een uur lang gast bij “lekker weekend”. Ik beantwoordde daar vijf vragen. Op mijn antwoord op een van de vragen heb ik behoorlijk wat reacties gehad nl op de vraag wat maakt je blij. Ik heb hardop gezegd dat ik depressief ben en heel blij ben dat er medicijnen bestaan die mij in leven houden. Letterlijk. Voor mijn kinderen, voor de kleine dingen die ik met de Droomvallei voor anderen kan doen, voor de muziek en de natuur. Een depressie is geen inbeelding of aanstellerij. Het is een hersenziekte. Ik maak dit bekend om het uit de taboesfeer te halen. Ik denk dat dat voor iedereen beter is. Ook het genieten van de kleine dingen heeft me al die jaren op de been gehouden. Daar ga ik dan maar mee door. En ik geniet ervan dat ik na een jarenlang gevecht het leven weer zie zitten. Af en toe. Een beetje.

Ik kreeg daar heel veel, erg lieve reacties op, waarvoor ik iedereen erg wil bedanken. Het deed mij goed. Bedankt voor het begrip, de complimenten, de mooie woorden, de erkenning en de herkenning. Ik wens iedereen die met depressiviteit te maken heeft veel kracht en wijsheid toe. En hen die hen lief hebben veel sterkte.
Ik zal er nog eens over nadenken of ik er iets in boekvorm mee ga doen. In ieder geval zal het in het vervolg op mijn debuutroman “Controle!’ een rol gaan spelen.

Hilde de Bresser, veel dank voor het nasturen van het interview! Hier is het in de iets ingekorte versie, voorzien van veelal door mij gemaakte foto’s.