Kukelkipjes

Depressie: bijkomende perikelen

Twee jaar geleden was mijn depressie zo diep, dat ik geen uitweg meer zag. Ik gaf het op. Bijna. Ik werd op mijn verzoek opgenomen in een kliniek. Heftig? Jazeker. Voor zowel mezelf als mijn omgeving. Alhoewel ik de afgelopen jaren al veel had gedaan om mijn (chronische) depressie het hoofd te bieden, bleek het allemaal niet genoeg. Wat ik heb gedaan? Wat niet, kan je beter zeggen. Medicijnen, therapie, wandelen, schilderen, nog meer therapie, een dieet waarmee ik voedingsstoffen binnenkreeg die voor mij lijf extra nuttig en nodig waren, ik sportte, noem het maar op en ik heb het gedaan. Al twee jaar snoepte ik bijna niet meer. Dat was te zien. Ik viel kilo’s af. Op het moment van mijn opname was ik lekker dun. Voor wat het waard is.

Medicijnen

Ik kreeg medicijnen in de kliniek. Veel meer medicijnen dan ik had. Meer antidepressiva. Iets om de gedachten stil te leggen. Iets om beter te slapen. Enzovoorts. De gevolgen waren meteen merkbaar. Ik keek lodderig uit mijn ogen, alsof ik van de wereld was. Mijn hoofd werd rustiger. Ik begon vocht vast te houden, mijn sokkenafdrukken stonden al na twee dagen in mijn benen. En ik had zin in suiker, wat ik al tijden niet meer had ervaren. Het hoort erbij, zo bleek. Overleven was belangrijk. Dit was nodig.

Wat ben je dik geworden

Het stak wel,  de opmerkingen dat ik zo dik was geworden. Als je toch al niet lekker in je vel zit, grijp je elke gelegenheid aan om jezelf nog meer onderuit te praten en ook dit was een prima aangrijpingspunt. Maakt niet uit, ik ben er nog, realiseerde ik me ook heel goed. Maar het had meer consequenties. Kleren die niet meer passen, knieën die pijn gaan doen …

Komt door de medicijnen

Wat een eyeopener, toen de psychiater tegen me zei dat de gewichtstoename te maken had met mijn medicijnen. Het ene antidepressiva heeft meer effect op je gewicht en behoefte aan suiker dan het andere. We besloten dat het mogelijk was om een en ander af te bouwen. Ik werd nog strenger voor mezelf (daar is mijn autisme weer handig voor: zwart-wit). Zocht meer afleiding in schrijven en illustreren. Begon aan een nieuw kinderboek, het vervolg op ‘de koningin met groen haar‘ en aan een boek op maat waarin onze haantjes een rol spelen.

Zo, jij bent afgevallen

Langzaam maar zeker verloor ik wat kilo’s. Sporten, verder minderen van suiker, meer thee en soep, wandelen, werken, maatje minder. Heerlijk. Belangrijk gevolg: geen last meer van mijn knieën. Ik hoop het zo te kunnen houden. En na de opmerking van mijn psycholoog, zo, jij bent afgevallen, kan ik ook stoppen met de therapie. Nee hoor, dat is een grapje, maar het is wel fijn. Een van de bijwerkingen van de depressie wordt langzaam ongedaan gemaakt. Dat scheelt ook confronterende blikken in de spiegel. En nu ga ik weer schrijven. Aan het vervolg op ‘de koningin met groen haar‘.

You may also like

2 comments

  • Anna Touw Smit december 10, 2019   Reply →

    Vanuit het hart geschreven. Mooi Esther, en vooral je openheid. Mocht je ooit meer willen weten van mijn kijk op de mens laat het me weten.

    Samen maken we de wereld mooier.
    Fijn dat je er bent.

    • Esther december 13, 2019   Reply →

      Bedankt voor je reactie!

Leave a comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze website gebruikt geanonimiseerde analytische cookies. Klik op de groene knop als ik ook informatie in jouw browser mag opslaan om je een aanbod op maat te kunnen doen. Hier staat de privacyverklaring.