Naaste heeft een depressie, wat nu

Ik kreeg een berichtje wat mij erg ontroerde: beste Esther, een vriendin van mij heeft een depressie. Wat kan ik nu het beste doen richting haar? Wat vond jij fijn?
Ondanks dit verdrietige bericht zie ik een paar positieve dingen. Ten eerste dat die vriendin het heeft verteld, dat is vaak heel lastig en moeilijk. Ten tweede de wil om zich te verplaatsen in iemand die een depressie heeft. Ook dat is lang niet vanzelfsprekend, heb ik ervaren.

In dit blog schrijf ik wat voor mij wel of niet fijn was. Iedereen met een depressie is anders. Dus probeer te kijken wat bij jouw naaste helpt. Ik ga er vanuit dat het om een officieel gediagnosticeerde depressie gaat.

In ieder geval wens ik jullie allebei heel veel sterkte toe en veel liefs.

Laat hulp zoeken!!

Je bent een naaste of een vriend(in), geen erkend en geschoold hulpverlener. Als de persoon met de depressie nog geen hulp heeft gezocht, dring dan aan om dat wel te doen, bijvoorbeeld door een gesprek met de huisarts te voeren. Een depressie is een ziekte die je erg serieus moet nemen.

Erken de depressie

De persoon die mij de vraag stelde, is heel betrokken en invoelend, dus ik denk dat dit punt voor haar niet moeilijk zal zijn. Helaas blijkt uit de praktijk dat voor veel mensen een depressie een ongrijpbaar iets is. Veel mensen snappen er niks van (gelukkig maar voor hen!!) en komen met goedbedoelde opmerkingen zoals ‘ach, we hebben allemaal wel eens een baaldag’ of ‘ach, schouders eronder en ga ervoor’. Als je een depressie hebt, ik herhaal het nog maar eens een keer, een depressie is een ziekte, kan je dat niet. Het enige dat je wilt is de wereld niet meer tot last zijn en de beste manier die je daarvoor kan verzinnen is zorgen dat je er niet meer bent.

Luister

Luisteren naar de persoon met de depressie is heel fijn. Je hoeft geen oplossingen aan te dragen (als je geen erkend en geschoold hulpverlener bent). Luister naar de persoon, toon begrip en ondersteun. Dit kan best een lange tijd duren.

Geef het de tijd

Een depressie sluipt er vaak heel langzaam in en het is niet van de ene op de andere dag verdwenen. Het gaat, als de behandeling aanslaat, met stapjes vooruit en stapjes terug. De stapjes terug zijn even schrikken maar horen erbij. Het kan best even duren voordat de juiste behandeling is gevonden. Ook kan het zo zijn dat een behandeling eerst wel aanslaat, maar later niet meer. Wees daar op bedacht (als patiënt en als naaste).

Kleine dingen

Toen ik opgenomen was in de kliniek kreeg ik bergen kaarten, tekeningen enz. Ik had geen (of weinig) behoefte aan bezoek, het herstelproces vergde al mijn aandacht en kostte veel energie. Laat die persoon weten hoe waardevol hij of zij voor je is, keer op keer. Je zal niet geloofd worden, of nauwelijks, maar op termijn zal het hopelijk doordringen. Stuur een kaartje, een bloemetje, een appje met een hartje. Zo laat je merken dat je aan hem of haar denkt.

Vraag het aan de persoon zelf

Wat wil hij of zij? Wat heeft hij of zij nodig? Is het genoeg als je er alleen voor hem of haar bent? Samen, zonder te praten koffiedrinken? Samen in stilte wandelen? Samen een tekening maken? Wat voor jou een kleine stap lijkt, kan voor hem of haar al een enorme kloof zijn. Voel je niet afgewezen als je iets aanbiedt dat wordt geweigerd.
Het ligt niet aan jou, zeg ik altijd. Nu, dikke twee jaar na mijn opname, ben ik nog altijd aan het herstellen en zeg ik vaak nee. Het ligt niet aan de vrager … het ligt aan mij.

Veel liefs. Esther

 

vlaamse gaai

You may also like

Leave a comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze website gebruikt geanonimiseerde analytische cookies. Klik op de groene knop als ik ook informatie in jouw browser mag opslaan om je een aanbod op maat te kunnen doen. Hier staat de privacyverklaring.