page contents

Pillen ivm depressie

Mijn opname in het psychiatrisch ziekenhuis, een jaar geleden, was voor iedereen een grote verrassing. Ook voor mezelf. Natuurlijk wist ik dat het niet goed met me ging. Ik slikte al een tijdje pillen, antidepressiva. Ik praatte erover, maar niet heel uitgebreid.

Niet aanstellen, zei ik tegen mezelf. Ieder leven kent ups en downs. Iedereen heeft het wel eens moeilijk. Schouders eronder en gaan. Val mensen niet lastig met jouw problemen, ze hebben het druk genoeg. Je bent een sterke vrouw, dat kan jij. En inderdaad. Ik kon het heel lang. Totdat het bijna te laat was.

Ook voor mijn zoons, toen 11 en 12, schudde de wereld op hun grondvesten. Mama een tijd weg. Vreselijk. Hoe leg je het aan hen uit? We praatten er zo goed mogelijk over. Ik vond het belangrijk dat ze wisten dat het niet aan hen lag, in tegendeel zelfs. We legden de situatie uit op school, zodat ze daar ook wisten dat de jongens met een lastige thuissituatie te maken hadden. En we wandelden …

opname in een psychiatrisch ziekenhuis

Van Facebook, 2 november 2017

Ik heb door al dat gedoe iets nodig om tot rust te komen, zegt jongste.
Dat begrijp ik, antwoord ik. Het is ook heel wat. Zullen we samen wandelen?
Nee, zegt hij, dat helpt niet. ik heb pillen nodig.
Wat voor pillen dan, vraag ik.
Hij wist het niet.
Afijn, we zijn gaan wandelen. Naar de apotheek. En samen zijn we gekomen tot de juiste pil en recept: 2 maal daags één. Na het ontbijt en na het avondeten.
En we namen ook een doosje voor zijn broer mee.

psychiatrisch ziekenhuis
De huiskamer van de kliniek

Van Facebook
Intakegesprek gehad in de kliniek. Vanaf maandag is zo ver … dan start de behandeling. Het mag niet slechter met me gaan dan het nu gaat. Straks … Medicijnen aanpassen. Therapie. Intern. Gemiddelde opnametijd is twee weken. Daarna dagbehandeling. Yes. Dit wordt “mijn” huiskamer.

Depressie: wel of niet over praten?

In een eerder blog schreef ik dat ik altijd open ben geweest over mijn depressie. Natuurlijk waren het voor mij heftige en intensieve periodes waarin ik het leven niet meer zag zitten. Ik was ervan overtuigd dat de wereld beter af was zonder mij. Ik was lang niet altijd vrolijk en had regelmatig een kort lontje, al bleef ook mijn humor aanwezig. Om te overleven, verlegde ik mijn aandacht naar de mooie dingen van het leven. Ik probeerde daarop te focussen, die uit te vergroten. Samen met de medicijnen en de therapie heeft me dat gebracht waar ik nu sta: moeder van twee kinderen, auteur, eigenaar van een succesvolle uitgeverij. Ik heb mijn ‘zwakte’ omgezet in een kracht.

Ik stelde een vraag op LinkedIn: Heb jij een depressie? Stttt. Niet over praten. Of juist wel?  Daarop kreeg ik behoorlijk wat reacties.
Je moet het wel kunnen, was er een. Dat klopt. Niet iedereen kan erover praten. Het hoeft ook niet altijd. Je maakt een afweging of het voor jou zinvol is om erover te praten. Ik hoop dat wie er over wil praten, een luisterend en begripvol oor treft. Want dat kan je in een depressiesituatie goed gebruiken.

Soms willen mensen er niks mee, kunnen er niks mee of voelen zich onhandig, schreef iemand anders. Herkenbaar. Natuurlijk praten we liever over de fijne dingen van het leven. De (klein)kinderen, de vakantie, het lekkere zomerweer. Helaas is het leven niet alleen maar leuk en hebben veel mensen het moeilijk. Door een depressie of door een ander onderwerp. Het hoort erbij. Als ook deze dingen deel uit mogen maken van het leven en er naar de verhalen geluisterd wordt, kan er begrip ontstaan en wordt het leed mogelijk wat verlicht.

Wat bereik je met het delen van jouw ervaringen over depressie? Leidt het tot meer of minder begrip? vroeg iemand. In het geval van onbegrip maakt het de situatie alleen maar erger voor de toch al depressieve persoon. Het blijft zo lastig om je in te leven in de situatie van iemand anders. Vaak hoor ik zelf ook: ach, even je schouders eronder en het is over. Of: ga even lekker in het bos wandelen, dat helpt bij mij ook altijd enz. Het is goed bedoeld, maar geen oplossing. Dat is ook niet nodig. Luisteren kan voldoende zijn. Het verhaal kwijt kunnen.

Al jarenlang zet ik mij met mijn uitgeverij in om moeilijk bespreekbare thema’s zoals depressie of verslaving aan de orde te laten komen. Ik geef fijne boeken uit, die ook over ingewikkelde onderwerpen mogen gaan. Ik ga mij daar nu ook heel nadrukkelijk persoonlijk op richten. In een goed gesprek met Linda Graanoogst werd me duidelijk dat het belangrijk is. Voor mij persoonlijk en voor mijn omgeving. Omdat ik denk dat de wereld er beter van wordt als we begrip hebben voor elkaars ‘zwakkere’ punten, die ineens ook heel veel positiefs in zich kunnen hebben. Omdat iedereen er mag zijn. Hoe dan ook.

Toch?
Wordt vervolgd!

7. Heb je een depressie? Sttt, niet over praten

Wat vooraf ging

HEDEN
Op mijn 25e werd voor het eerst een depressie bij me vastgesteld door mijn huisarts. Het is een ziekte, zei hij, het heeft een naam en er is iets aan te doen. Dat vond ik alle drie heel geruststellend. Natuurlijk had ik wel eens van een depressie gehoord, maar in mijn omgeving was er niemand depressief. Voor zover ik wist dan.

Ik vertelde het aan mijn leidinggevende op mijn werk, een overheids-ingenieursbureau. Als ik jou was, zei hij, zou ik er niet zo open over zijn. Daarmee kan je in de problemen komen.
Hoezo dan? vroeg ik.
Tegen mij geeft het niet dat je het verteld, maar anderen kunnen je er op afrekenen. Wees er heel voorzichtig mee.
Doe ik mijn werk niet goed dan? Merk je iets aan mijn werkkwaliteiten?
Niks, zei hij. Je doet het perfect. Zelfs dat je depressief was, heb ik niet aan je gemerkt.


Ik heb hem bedankt voor zijn advies. En misschien juist daardoor heb ik het iedereen verteld. En dat doe ik nog altijd. Want de depressie is niet meer weggegaan. Niet meer helemaal. Sinds die tijd gaat het op en neer. Tijden goed, en dan weer veel slechter. Een postnataal-depressieachtig-iets na de geboorte van jongste zoon was aanleiding voor de bedrijfsarts om me creatieve therapie te adviseren. Daar is uiteindelijk mijn uitgeverij, de Droomvallei uit geboren. 

Ik doorbreek graag taboes. Daarom vertel ik mijn verhaal over depressie en autisme. Waarom zou je niet mogen praten over alle aspecten van het leven? Ook over de wat minder leuke kanten ervan? Waarom is praten en klagen over een gebroken been geaccepteerd, maar is het not done om over een depressie te praten? Wie help je daarmee? Ik heb zelf gemerkt dat het gewaardeerd wordt om erover te praten. Het zorgt voor meer begrip van wat een depressie inhoudt en welke gevolgen het heeft. Ik hoop dat alle leidinggevenden en collega’s van mensen met een depressie er voor hen kunnen zijn. En andersom.

Vandaag heeft Jerry mij voor zijn prachtige project op de foto gezet. De foto volgt nog. Het is voor mij een bijzondere dag. Een soort verjaardag. Een jaar geleden werd de crisisdienst gebeld. Niet veel later werd ik opgenomen ivm ernstige depressie. Na een jaar vol therapie en medicijnen gaat het een stuk beter maar het blijft hard werken.

Op de liefde. En op het begrip voor elkaar. 

Hoe het verder gaat 

Ik ben Esther van der Ham. Vanaf mijn 25e heb ik regelmatig een depressie en op mijn 45e kreeg ik de diagnose autisme. Vaak vragen mensen aan mij hoe ik tot het schrijven en uitgeven ben gekomen en hoe ik het allemaal doe. In deze blogberichten lees je mijn verhaal over omgaan met depressie en autisme. Wil je dat ik ook voor jouw organisatie daarover kom vertellen of voor jouw organisatie een boek schrijf over het doorbreken van taboes?

Lees dan hier verder.